Zabiegi w zakresie ortopedii








    

    
    










    


    
    











    




    





Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies, tzw. ciasteczka. Kliknij na przycisk zamknij znajdujący sie z prawej strony, aby niniejsza informacja nie pojawiała się lub kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej nt. plików cookie.
uwagi dot. działania placówek
Lekarz

zabiegi w zakresie ortopedii


 

Zabiegi w zakresie ortopedii

 

PRZYKURCZ DUPUYTRENA

Choroba Dupuytrena jest chorobą o nieznanej etiologii, polegającą na przebudowie i nadmiernym zgrubieniu rozcięgna dłoniowego i tkanki podskórnej dłoni. Zmiany typu guzki, zaciągnięcia skóry, zgrubienia i pasma pogrubiałej tkanki pojawiają się na dłoni i rozciągać się mogą na palce powodując przykurcze w stawach międzypaliczkowych.  Miejscowy przerost tkanki łącznej może pojawić się również na rozcięgnie podeszwowym i męskich narządach rozrodczych co świadczy  o  agresywnym przebiegu choroby.
Leczeniem z wyboru przykurczu Dupuytrena jest zabieg operacyjny polegający na wycięciu bliznowatych pasm ograniczających wyprost palców.

                              

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu miejscowym lub odcinkowym

Pobyt w oddziale:

Do kilku godzin

Zalecenia po zabiegu:

• należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

• opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

• w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje się szwy i kontroluje gojenie.

Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni

 

 ZAPALENIE KALETKI MAZIOWEJ (BURSA)

 Jak sama nazwa wskazuje to zapalenie jednej lub więcej kaletek maziowych (woreczków wypełnionych płynem). Kaletki maziowe znajdują się w miejscach, gdzie mięśnie i ścięgna przesuwają się po kościach. Kaletki maziowe zmniejszają tarcia, nawilżają staw i ułatwiają ślizgania się mięśni i ścięgien podczas ruchu. Gdy wystąpi zapalenie kaletki maziowej staw staje się obrzęknięty i bolesny. Ból jest dodatkowo nasilany przez ruch. Zapalenie kaletek maziowych występuję najczęściej w obrębie stawu łokciowego, barkowego, biodrowego i kolanowego, ale może dotyczyć również innych stawów. Najczęściej rozwija się między 15. a 50. rokiem życia

Czasami lekarz może zdecydować się na nakłucie kaletki i usunięcie z niej płynu w celu zmniejszenia dolegliwości. Operację należy rozważyć, gdy leczenie farmakologiczne nie przynosi pożądanych rezultatów oraz gdy zapalenia nawracają z dużą częstością. Przypadki zaniedbane, nie leczone lub o długotrwałym przebiegu mogą wymagać zabiegu operacyjnego, polegającego na wycięciu chorej kaletki.

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu miejscowym lub  odcinkowym

Pobyt w oddziale:

Do kilku godzin

Zalecenia po zabiegu

• należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

• opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, 
  octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

• w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować
  się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie

  szwy i kontroluje gojenie.

Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni

 

 

PALEC MŁOTKOWATY

 To zniekształcenie, które polega na przykurczu zgięciowym palca (najczęściej drugiego, ponieważ jest najdłuższy) w stawie międzypaliczkowym bliższym (tzw. staw PIP) stopy. Jednocześnie dochodzi także do przeprostu w stawie śródstopno-palcowym.

                       

W przypadku palca młotkowatego najskuteczniejszą metodą leczenia jest zabieg operacyjny. Niezoperowany palec może doprowadzić do wrastania paznokcia, powstawania modzeli, pęcherzy i odcisków. Jednak najgroźniejszymi powikłaniami schorzenia mogą być podwichnięcie, a później zwichnięcia stawu śródstopno-palcowego oraz postępujące zmiany zwyrodnieniowe w stawach stopy, a w końcu w stawach całej nogi.
Zabieg sposobem Jonesa polega na wycięciu zagiętego stawu, wyprostowaniu palca. Po zabiegu możliwe jest normalne obciążanie stopy. W trakcie operacji lekarz przecina skórę oraz głębiej położone tkanki miękkie i wycina zajętą procesem chorobowym tkankę kostną nasady kości paliczka. Następnie w miejsce usuniętej tkanki kostnej zostaje wprowadzony implant .

Chodzenie jest możliwe mniej więcej na drugi dzień po operacji.

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu miejscowym lub podpajęczynówkowym

Pobyt w oddziale:

Od  kilku godzin do 1 dnia

Zalecenia po zabiegu

 • należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

 • opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

 • w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie szwy i kontroluje gojenie.

 Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni

 

 

PALEC STRZELAJĄCY lub ZATRZASKUJĄCY

Przeskakiwanie, klikanie i blokowanie w trakcie ruchów palców może być objawem tzw. palca strzelającego. Jest to częsty problem obejmujący okolice rąk i stóp. Zaburza płynność ruchów i utrudnia normalne funkcjonowanie. Nieleczony może prowadzić do całkowitego zablokowania ruchu palca.

Dolegliwość zwana palcem strzelającym, trzaskającym lub przeskakującym jest powszechną nazwą zakleszczającego zapalenia ścięgna. Zajęty palec może puchnąć, sztywnieć i boleć. Dochodzi do zwłóknienia tkanek, a ścięgno zwyczajnie przestaje się mieścić w pochewce. Pacjent odczuwa to jako niemożność swobodnego wyprostowania palca. Dopiero po pokonaniu bolesnego oporu, odczuwanego jako kliknięcie lub trzask, palec się prostuje.


                               

 

Operacja palca strzelającego:

Leczenie operacyjne, techniką otwartą  jest dobrą, powszechną i uważaną za ostateczną metodą leczenia palca strzelającego. Po wyeksponowaniu ścięgna i pochewki ścięgnistej, zwłókniałe tkanki pochewki zostają przecięte i oczyszczone. Przestrzeń wokół ścięgna zostaje poszerzona, a ucisk odbarczony .

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu miejscowym lub odcinkowym

Pobyt w oddziale:

Do kilku godzin

Zalecenia po zabiegu:

 • należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

 • opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

 • w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie szwy i kontroluje gojenie.

 Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni

 

 

ZESPÓŁ CIEŚNI NADGARSTKA

Jednym z najpowszechniej występujących w ostatnich latach schorzeń z zakresu  mononeuropatii uciskowej – czyli takich, których przyczyną jest uszkodzenie nerwu – jest zespół cieśni nadgarstka. Choroba wywołana jest najczęściej poprzez reumatoidalne zapalenie stawów lub przez nadmierny ucisk wywierany na nerw pośrodkowy znajdujący się w kanale nadgarstka, czego następstwem jest uszkodzenie jego włókien czuciowych i ruchowych. Schorzenie to może pojawić się u każdego pacjenta, którego praca polega na wykonywaniu powtarzalnych czynności, takich jak obsługa taśmy produkcyjnej, układanie cegieł, granie na instrumencie muzycznym (zwłaszcza na gitarze) lub pisanie na komputerze. W ostatnich latach najczęściej diagnozowaną przyczyną choroby jest długotrwałe używanie klawiatury i myszki komputerowej.

                  

 Leczenie operacyjne:

W związku z tym, że konsekwencje zaniedbania uszkodzeń nerwu pośrodkowego mogą być bardzo poważne (z trwałym niedowładem ręki włącznie), leczenie zespołu cieśni nadgarstka należy rozpocząć jak najwcześniej, a jego najskuteczniejszą formą jest operacja. Warto pamiętać o tym, że na wczesnych etapach rozwoju schorzenia wszystkie zmiany są odwracalne, dlatego nie warto zwlekać z podjęciem właściwej decyzji. Zwłaszcza, że zabieg nie jest skomplikowany ani długotrwały i może być przeprowadzony przy znieczuleniu miejscowym.

Operacja zespołu cieśni nadgarstka polega na przecięciu troczka zginaczy, czyli miejsca, które ogranicza kanał nadgarstka od strony dłoni. W ten sposób zmniejszony zostaje ucisk wywierany na nerw pośrodkowy. Po przecięciu struktur więzadłowych powiększeniu ulega też światło kanału nadgarstka. Ponadto poprawione zostaje ukrwienie nerwu, co znacznie ułatwia jego samoregenerację. W ten sposób wyeliminowane zostają przyczyny bólu i stworzone zostają dogodne warunki do przywrócenia sprawności całej ręki. Operacja jest mało inwazyjna i całkowicie bezpieczna dla pacjenta. Mimo, że natychmiastowe wyleczenie nerwu nie jest możliwe nawet przy użyciu metody operacyjnej, stworzone zostają najlepsze warunki do jego odbudowy, czego nie może zagwarantować kuracja farmakologiczna.

 

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu miejscowym lub odcinkowym

Pobyt w oddziale:

Do kilku godzin

Zalecenia po zabiegu:

 • należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

 • opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

 • w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie szwy i kontroluje gojenie.

   Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni

 

 

PALUCH KOŚLAWY (HALLUX VALGUS)

Jest to zniekształcenie polegające na bocznym odchyleniu palucha. Zwykle jest ono spowodowane szpotawym ustawieniem I kości śródstopia, wystawaniem głowy tej kości przyśrodkowo i podwichnięciem w stawie śródstopno-paliczkowym ku stronie bocznej. Może temu towarzyszyć pronacja palucha. 

Zniekształcenie występuje znaczenie częściej u kobiet. Niewłaściwe obuwie (o wąskim przodzie) może odgrywać pewną rolę w rozwoju zniekształcenia. Inne czynniki wpływające na rozwój palucha koślawego to: dziedziczność, płaskostopie, szpotawość I-wszej kości śródstopia, zwiększona ruchomość I-wszego stawu stępowo-śródstopnego, niewłaściwa długość pierwszej kości śródstopia, wiotkość stawowa.

                               

Operacyjna metoda leczenia :

Jedynym skutecznym sposobem leczenia palucha koślawego jest operacja. Wskazaniem do niej nie jest deformacja stopy, ale ból przy chodzeniu. Ładne, zgrabne stopy to tylko efekt uboczny zabiegu, aczkolwiek przez kobiety bardzo pożądany. Operacja może być przeprowadzona wieloma metodami. Żadna z nich nie jest uniwersalna. Wybór techniki zabiegu zależy od różnych czynników, m.in. od wieku pacjenta, stopnia deformacji, uszkodzeń chrząstki stawowej. W 90 proc. przypadków zabieg polega na przecięciu I kości śródstopia i ustawieniu jej we właściwej pozycji. Jeśli zastosowano nowoczesne techniki operacji (np. Scarf, Akin Chevron), nie zakłada się gipsu, ponieważ przecięte kości stabilizuje się implantami (płytkami, wkrętami). Tych wykonanych ze stopu tytanu, nie trzeba usuwać, ponieważ są obojętne dla otaczających je tkanek, nie są też przeciwwskazaniem do rezonansu magnetycznego. Operacja nie zawsze ogranicza się tylko do palucha koślawego. Czasami w ramach jednego zabiegu koryguje się też inne deformacje stopy – palce młotkowate i płaskostopie poprzeczne.

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu podpajęczynówkowym  

Pobyt w oddziale:

Do  1 do 2 dni

                

Zalecenia po zabiegu:

 • należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

 • opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

 • w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie szwy i kontroluje gojenie.

   Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni



 PALUCH SZTYWNY (HALLUX RIGIDUS)

 Jest chorobą dotycząca stawu śródstopno-paliczkowego palucha. Głównymi objawami są ból i ograniczenie ruchu w/w stawu szczególnie zgięcia grzbietowego (do góry) . W przeciwieństwie do palucha koślawego boczne odchylenie palucha i przyśrodkowe przemieszczenie pierwszej kości śródstopia jest niewielkiego stopnia lub nie występuje. Na górnej powierzchni w/w stawu tworzą się wyrośla kostne (osteofity) ograniczające zgięcie grzbietowe a powierzchnie stawowe stawu śródstopno-paliczkowego ulegają procesowi zwyrodnienia. Ponieważ choroba ma charakter najczęściej postępujący może to prowadzić do całkowitego zniszczenia stawu.Poza bólem i ograniczeniem ruchomości palucha wystepują :poszerzenie i zniekształcenie obrysów stawu śródstopno-paliczkowego palucha,okresowe zaczerwienienie i zwiększone ucieplenie okolicy stawu śródstopno-paliczkowego palucha.
                                               

Leczenie operacyjne:
Od stosunkowo prostych zabiegów takich jak cheliectomia (usunięcie wyrośli kostnych na grzbietowej powierzchni stawu śródstopno-podeszwowego) poprawiających zakres ruchu i zmniejszającym dolegliwości bólowe stosowanych w zmianach małego i średniego stopnia do artrodezy (usztywnienia) stawu śródstopno-paliczkowego palucha uważanej za tzw,, złoty standard '' i stosowanej w zmianach o największym nasileniu.

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu podpajęczynówkowym

Pobyt w oddziale:

Do 1 do 2 dni

Zalecenia po zabiegu:


 • należy starać sie nie zamoczyć rany pooperacyjnej przez 24 godziny po zabiegu

 • opatrunki należy zmieniać codziennie przemywając ranę środkami odkażającymi (woda utleniona, octenisept, spirytus) i utrzymywać ja w czystości.

 • w przypadku zaczerwienienia, bólu i obrzęku rany pooperacyjnej oraz gorączki, należy skontaktować się z lekarzem.

• po 7-10 dniach następuje wizyta kontrolna w przychodni, podczas której zdejmuje sie szwy i kontroluje gojenie.

 

Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-4 tygodni