Zabiegi Artroskopowe








    

    
    










    


    
    











    




    





Ważne! Nasza strona internetowa stosuje pliki cookies, tzw. ciasteczka. Kliknij na przycisk zamknij znajdujący sie z prawej strony, aby niniejsza informacja nie pojawiała się lub kliknij tutaj, aby dowiedzieć się więcej nt. plików cookie.
uwagi dot. działania placówek
Lekarz

Zabiegi Artroskopowe


 

Zabiegi Artroskopowe

ARTROSKOPIA KOLANA

 To mało inwazyjna metoda diagnostyki i leczenia chorób stawów kolanowych. Polega na wprowadzeniu do kolana przez centymetrowy dostęp operacyjny kamery, obejrzeniu wszystkich elementów stawu kolanowego. Przez  drugi centymetrowy dostęp operacyjny wprowadza się narzędzia artroskopowe celem naprawy uszkodzeń wewnątrz stawowych. Po zabiegu kolano najczęściej nie wymaga unieruchomienia, na 7 do 14 dni pozostają  szwy. Zabieg trwa średnio 10–30 min. 
                                            

Kiedy wykonuje się artroskopię kolana?

Artroskopię kolana najczęściej wykonuje się po urazach stawu kolanowego (uszkodzenie łąkotek, uszkodzenie więzadeł krzyżowych, złamaniach kostno-chrzęstnych), w przypadku przewlekłych dolegliwości bólowych kolana, najczęściej w przebiegu choroby zwyrodnieniowej  , celem leczenia stanu zapalnego kolana, celem usuwania ciał wolnych kolana.

Co można zrobić w trakcie artroskopii w stawie kolanowym?
W trakcie artroskopii kolana można: doszyć bądź usunąć uszkodzony fragment  łąkotki, wygładzić chrząstki stawowe, usunąć ciała wolne ze stawu, usunąć przerost błony maziowej, usunąć fałdy błony maziowej, wykonać rekonstrukcję więzadła krzyżowego przedniego, wypłukać staw kolanowy (najczęściej w stanach zapalnych).

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu podpajęczynówkowym

Pobyt w oddziale:

od kilku godzin do 1 dnia

Zalecenia po zabiegu:

• po zabiegu kolano najczęściej nie wymaga unieruchomienia (poza nielicznymi  
  przypadkami konieczności stosowania ortezy)     

• na 7 do 14 dni pozostają szwy

• po zdjęciu szwów zaleca się rehabilitację

Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-6 tygodni

            

 

 

ARTROSKOPOWA REKONSTRUKCJA WIĘZADŁA KRZYŻOWEGO PRZEDNIEGO-ACL

Ta nowoczesna technika operacyjna, wypracowana i rozwijana przez lata, posiada wiele zalet i zdecydowanych korzyści:

  • zapewnia bardzo dużą precyzję przeprowadzonego zabiegu operacyjnego
  • nie ma konieczności stosowania kilkutygodniowego unieruchomienia w opatrunku gipsowym lub aparacie ortopedycznym
  • prawie w każdym przypadku możliwe jest natychmiastowe częściowe obciążanie operowanej kończyny
  • bardzo dobry wynik kosmetyczny- małe blizny
  • pobyt w szpitalu jest krótki i nie przekracza 2-3 dni
  • skraca czas oraz koszty leczenia
  • przyśpiesza powrót do sportu

Etapy artroskopowego zabiegu rekonstrukcji więzadła krzyżowego przedniego - ACL

  • artroskopowa ocena uszkodzenia więzadła oraz pozostałych struktur wewnątrzstawowych
  • pobranie wybranych ścięgien do autoprzeszczepu
  • wiercenie tuneli kostnych w kości piszczelowej i udowej w punktach anatomicznych (decydujący moment dla powodzenia zabiegu)
  • przeprowadzenie przygotowanego przeszczepu przez tunele kostne
  • stabilizacja przeszczepu w tunelach kostnych pod odpowiednim napięciem


                                   
                                     

Zalecenia przed zabiegiem:

Przed operacją zalecamy intensywną rehabilitację, aby poprawić siłę i masę mięśni oraz uzyskać w kolanie pełny zakres ruchu. Wyrehabilitowane kolano o pełnym, niebolesnym zakresie ruchomości w znaczny sposób wpływa na wyniki zabiegu rekonstrukcyjnego więzadeł stawu kolanowego.

Znieczulenie:

Zabieg wykonuje się  w znieczuleniu podpajęczynówkowym

Pobyt w oddziale:

od  1 do 2 dni

Zalecenia po zabiegu

  • rehabilitacja (ćwiczenia kolana) rozpoczyna się na drugi dzień po rekonstrukcji
  • kule mogą być odłożone po 6 tygodniach od operacji i można w pełni obciążać kończynę
  • prowadzenie samochodu możliwe jest po 2-3 tygodniach
  •  na 7-10  dni pozostają  szwy

Niezdolność do pracy zawodowej - rekonwalescencja:

1-8 tygodni



ARTROSKOPIA BARKU

Urazy, przeciążenia barku, a także wyniszczenie związane z wiekiem, to najczęstsze przyczyny odpowiedzialne za większość problemów z barkiem. Artroskopia może złagodzić bolesne objawy wielu problemów, które niszczą mankiet stożka rotatorów, labrum, chrząstkę stawową i inne tkanki miękkie otaczające staw. 

Artroskopia może być zalecane dla tych problemów barkowych:

 

  • Ostroga kości lub zapalenie wokół stożka rotatorów
  • Usuwanie lub naprawa obrąbka (labrum)
  • Naprawa więzadła lub uszkodzonych ścięgien
  • Usuwanie tkanki zapalnej lub chrząstki luźnej
  • Naprawa powracającego zwichnięcia barku
  • Rozdarty lub uszkodzony pierścień chrząstki (obrąbka) lub więzadeł
  • Niestabilność barku, gdzie stawu barkowego jest luźna i wysuwa się 
    za bardzo lub staje się przemieszczona (wymyka się z przegubu kulowego i gniazdo)
  • Zapalenie lub uszkodzenie wyściółki stawu. Często jest to spowodowane chorobami, 
    np. reumatoidalnym zapaleniem stawów .


Mniej typowe procedury, takie jak uwolnienie nerwu, naprawa złamań i usunięcie torbieli mogą być również przeprowadzane przy użyciu artroskopu. Niektóre procedury operacyjne, jak np. wymiana stawu barkowego wciąż wymagają otwartego zabiegu operacyjnego z bardziej rozległym nacięciem. 

Znieczulenie:

-  miejscowe lub blokady obwodowe nerwów. Wielu chirurgów łączy blokady nerwów z sedacją lub znieczuleniem ogólnym. Większość artroskopii trwa mniej niż godzinę, 

Pobyt w oddziale:

1-2 dni

Zalecenia  po zabiegu:

. Przez 1-2 tygodni zazwyczaj wymagane jest stosowanie usztywnienia w postaci temblaku. Czasami lekarz może zalecić stosowanie leków przeciwbólowych, jeśli jest taka konieczność. 

Rekonwalescencja:

Powrót do pracy i sportu: zależy od rodzaju przeprowadzanego zabiegu i stopnia uszkodzenia. Najczęściej jest okres czasu od 1 tygodnia do kilku miesięcy.

 

Rehabilitacja odgrywa ważną rolę w odzyskaniu pełnej sprawność. Ćwiczenia można najczęściej rozpocząć już w pierwszym tygodniu po zabiegu. Największy nacisk jest kładziony przede wszystkim na ćwiczenia wzmacniające i rozciągające.



 ARTROSKOPIA STAWU SKOKOWEGO

Artroskopia stawu skokowego jest techniką, która pozwala na bardzo precyzyjną diagnostykę procesów chorobowych toczących się w jego obrębie. Najczęściej zabi
eg ten wykonywany jest z powodu przewlekłych dolegliwości bólowych po przebytym urazie stawu. Tą technika można dokonywać m.in.

  • zabiegów usunięcie nadmiaru odczynowo przerośniętej błony maziowej
  • usunięcia wolnych ciał ze stawu skokowego,
  • stabilizacji fragmentów chrzęstno-kostnych
  • usunięcia przerośniętych krawędzi kostnych (osteofitów) powstających w przebiegu choroby zwyrodnieniowej stawu
  • procedur rekonstrukcyjnych chrząstki stawowej.

W większości przypadków, po leczeniu operacyjnym nie jest potrzebne żadne unieruchomienie, jedynie zaleca się stosowanie kul łokciowych.

Znieczulenie:

Preferowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe („w plecy") z racji na jego trwałość również po zabiegu. Do wyboru mamy jeszcze znieczulenie ogólne (pełna narkoza).

Pobyt w oddziale:

1-2 dni

Zalecenia  po zabiegu:

W pierwszej dobie pooperacyjnej pionizuje się pacjenta, który następnie uczy się kilku prostych ćwiczeń mających na celu zapobieganie przykurczom torebkowym. Zaleca się odciążanie operowanej kończyny przy pomocy kul łokciowych przez okres dwóch tygodni.
Zimne okłady zmniejszają dolegliwości bólowe oraz obrzęk pooperacyjny.
Szwy operacyjne usuwa się w 10-12 dobie po operacji.

 

Rekonwalescencja:

Powrót do pracy i sportu: zależy od rodzaju przeprowadzanego zabiegu i stopnia uszkodzenia. Najczęściej jest okres czasu od 1 tygodnia do kilku miesięcy.

 

Rehabilitacja odgrywa ważną rolę w odzyskaniu pełnej sprawność. Ćwiczenia można najczęściej rozpocząć już w pierwszym tygodniu po zabiegu. Największy nacisk jest kładziony przede wszystkim na ćwiczenia wzmacniające i rozciągające.




REKONSTRUKCJA TROCZKA RZEPKI MPFL

Rekonstrukcja MPFL jest rekonstrukcją więzadła rzepkowo-udowego przyśrodkowego. Więzadło to zwykle ulega zerwaniu lub naciągnięciu, gdy pacjenci doznają zwichnięcia rzepki. Jego uszkodzenie prowadzi do niestabilności rzepki. Jedynie pacjenci, który mają nawracające zwichnięcia powinni poddawać się operacji chirurgicznej. 

 

Do rekonstrukcji MPFL wykorzystuje się jedno ze ścięgien mięśni grupy tylnej uda (ścięgno mięśnia smukłego uda). Ścięgno to ma tylko 3-4 mm średnicy i jest pobierane przez niewielkie nacięcie tuż poniżej kolana.  

Nowoczene techniki operacyjne wykonywane są przy użyciu sztucznego implantu, dzięki czemu nie ma potrzeby pobierania zdrowego, własnego ścięgna.

 

Istnieje wiele metod wykonywania tej operacji, ale obecnie większość chirurgów wprowadza nowe więzadło przez niewielki tunel w rzepce, poprzez wiercenie małego otworu po przyśrodkowej stronie, gdzie ścięgno następnie jest przeciągane. Następnie nowe więzadło jest przymocowywane niewielką śrubką do kości udowej, pod odpowiednim napięciem, odtwarzając tym samym MPFL. Zabieg jest skuteczny i od razu stabilizuje rzepkę.

 

Znieczulenie:

Preferowane jest znieczulenie podpajęczynówkowe („w plecy") z racji na jego trwałość również po zabiegu. Do wyboru mamy jeszcze znieczulenie ogólne (pełna narkoza).

 
                                                       

Pobyt w oddziale:

1-2 dni

Zalecenia  po zabiegu:

W pierwszej dobie pooperacyjnej pionizuje się pacjenta, który następnie uczy się kilku prostych ćwiczeń mających na celu zapobieganie przykurczom torebkowym. Zaleca się odciążanie operowanej kończyny . Zimne okłady zmniejszają dolegliwości bólowe oraz obrzęk pooperacyjny. Szwy operacyjne usuwa się w 10-12 dobie po operacji.


Rekonwalescencja

 Jest wyjątkowo szybka. Jest to procedura jednodniowa – pacjent jest przyjmowany i wypisywany tego samego dnia lub na drugi dzień. Nie ma konieczności stosowania szyny gipsowej ani chodzenia o kulach, chociaż niektórzy pacjenci wolą ich używać przez pierwszych kilka dni. Fizjoterapia jest rozpoczynana szybko i jej celem jest przywrócenie zdolności do zginania kolana tak szybko, jak to możliwe. Wymagane jest tylko 20-30 stopni zgięcia, żeby rzepka wpasowała się w rowek bloczkowy kości udowej – gdy znajdzie się na miejscu, już tam pozostanie.